Hoi allemaal, omdat we in Zion onverwacht ineens geen internet meer hadden liet deze update lang op zich wachten. Wel hebben we iedere dag trouw onze belevingen opgeschreven. Vandaar nu één verhaal met meerdere verhalen er in, sorry als het wat onduidelijk wordt ;)  Oh, Mandy nog gefeliciteerd met je verjaardag hè, pa en ma Verrijt welkom thuis en we rekenen er op dat ook pa en ma Timmermans een leuk weekendje gehad hebben. .  Maandag in Zion aangekomen hebben we onze eerste wandeling gemaakt. Weer een weg omhoog naar een prachtig uitzichtpunt. We worden een beetje te verwend!  In Zion zetten we onze nieuwe tent weer neer en rijden naar het kleine gehucht Springdale, dat hier om de hoek ligt. Voor de eerste keer zijn we uit eten geweest (de Mac niet meegerekend) en het was lekker. Het was een mexicaans restaurantje. Niet zo slim, want ik lust echt geen mais en mijn burito zat er vol mee. Uiteindelijk lag de mais overal op het bord. Uiteraard hebben we wel om frietjes gevraagd voor erbij en deze waren echt super. Gelukkig is de nacht stukken minder koud! Maar ook hier begint het te waaien. Ik meteen in de stress, maar het waaide lang niet zo hard als in Moab. De tent staat er dus nog. Wel heb ik Mickael om 02.30u wakker gemaakt om te zeggen dat de tent schudde!  Hij sprong meteen uit bed om extra haringen in de grond te slaan, wat een lieverd.  Vandaag hebben we Zion NP verkend, een wandelpark bij uitstek. Om meteen goed te starten hebben we de Angels Landing trail gelopen. In totaal 9 km en we hebben er met stops zo'n 3,5 uur over gedaan. Het is een behoorlijk zware trail en het laatste gedeelte is niet bedoeld voor watjes. Het einddoel is het uiterste punt van een klif. De trail gaat behoorlijk steil omhoog, maar we wandelen goed door. Na een enorm steil stuk via 21 bochten komen we op een uitzichtpunt. De meesten stoppen hier (de watjes). De die hards zoals wij gaan verder om met behulp van kettingen over een rots omhoog te klimmen. Links en rechts liggen diepe afgronden. Het uitzicht op het eindpunt is ronduit geweldig! We eten hier onze lunch (deze wordt nog bijna gestolen door chipmunks) en na een poosje beginnen we aan de afdaling die eigenlijk nog enger is dan de klim omhoog.  Na deze trail beginnen we meteen weer aan de volgende (Mickael wil zoals altijd even uitrusten maar dat doet ie maar thuis). Een trail naar de Emerald Pools. Toch weer een zware klim, maar gelukkig niet zo lang. Het is hier warm (33 graden) en we zijn dan ook blij als we bij de Emerald Pools schaduw zien. We rusten weer even en beginnen weer aan onze tocht naar beneden. Als laatste gaan we naar Weeping Rock. Een grote rotspartij waar water uit sijpelt.  We hebben wel genoeg gewandeld voor vandaag. Morgen weer een dag. Sorry dat jullie even moeten wachten op ons reisverslag en de foto's. Er is hier geen gratis Wifi. Ook geen mobiel bereik. Ook geen stroom op de camping. En er zijn zelfs geen douches.... De laatste dag in Zion lopen we de zogenaamde Narrows, dit is een lange tocht  langs en door de rivier met aan beide zijden enorm hoge cliffs, je kunt dus geen kant op (vandaar de naam Narrows, als in smal!). We hebben hiervoor speciale schoenen gehuurd met bijbehorende wetsocks. Hetzelfde als een wetsuit maar dan alleen voor je voeten. Die zorgen ervoor dat je voeten een beetje warm blijven in het water van 14graden Celsius. Ik wilde vroeg op pad om de menigte voor te blijven, Mickael wilde uitslapen maar zoals al gezegd; uitrusten doet hij maar thuis. Om 08.30u gingen we op pad. Om 09.30u stonden we al tot onze navel in het koude water, Mickael had het de hele tijd zo koud dat hij in totaal wel 7x in het water heeft geplast. In de introductiefilm die we moesten bekijken vooraf werd verteld dat dit de bedoeling was, gelukkig hebben we van de verplichte poopbags geen gebruik hoeven maken.  De tocht was supergaaf, na een kwartiertje stonden we in het water ineens oog in oog met een hert terwijl op de achtergrond een waterval te zien was. Een onvergetelijk plaatje! In totaal zijn we bijna 6u onderweg geweest, de rest van de dag waren we dan ook uitgeput. Mede door de hitte hebben we de rest van de dag niets actiefs meer gedaan.  Jullie snappen wel dat ik (omdat ik zo licht ben) door de stroomversnellingen vaak uit evenwicht was, de wandelstok heb ik helemaal fijngeknepen, ik zal morgen dus wel spierpijn in mijn hand hebben! Ook deze trail was zeker niet voor mietjes. Overigens was het op onze terugreis al heel erg druk in het begin van de trail, Mickael gaf me uiteindelijk dus toch gelijk dat we zo vroeg vertrokken waren. We hebben zelfs een slang gezien (weliswaar een mini, het leek meer een oversized regenworm).   Morgen vertrekken we naar Las Vegas, op weg daarheen stoppen we bij de McDonalds om dit verhaal te uploaden! Groetjes allemaal